X
تبلیغات
دفاعی نظامی - توان موشکی ایران - موشکهای قاره پیما

دفاعی نظامی

توان موشکی ایران - موشکهای قاره پیما

دیدگاههای رسانه های مختلف جهان در خصوص توان موشکی ایران موشکهای قاره پیمای ایرانی به آمریکا می رسد.

طبق برآوردهاي وزارت دفاع آمريكا، ايران تا سال 2015 احتمالاً مي‌تواند موشك‌هاي بالستيك قاره‌پيمايي را بسازد كه حتي مي توانند خاك آمريكا را نيز هدف قرار دهند.

به گزارش فارس، انديشكده "رند " در گزارش "آينده هسته‌اي ايران و گزينه‌هاي سياسي پيش روي آمريكا " به برسي نحوه جلوگيري ايران از استفاده سلاح هسته‌اي و دكترين نظامي ايران در جنگ نامتقارن پرداخته است.

به گزارش بی بی سی، گزارش موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک (آی آی اس اس) پیشرفت های ایران در زمینه توانایی موشکی را ارزیابی می کند و به پیش بینی قدرت احتمالی موشک های ایران طی یک دهه آینده می پردازد.
این موسسه در ارزیابی خود مدعی شده که به نظر می رسد برنامه توسعه موشکی ایران به تلاش های آن کشور برای گسترش قابلیت های اتمی اش مربوط باشد "با این هدف که این توانایی را به ایران بدهد که کلاهک های اتمی را به آن سوی مرزهایش پرتاب کند."
آی آی اس اس نوشت که انتظار می رود ایران پیش از تلاش برای ساخت موشک های قاره پیما با بردی بالاتر از ۵۵۰۰ کیلومتر، ابتدا برای مهارت یافتن در تولید موشک های میان برد - با برد ۳۵۰۰ تا ۵۵۰۰ کیلومتر - بکوشد. به این ترتیب این موسسه می گوید که منطقی است اگر تصور شود که ایران یک دهه با ساخت موشک های قاره پیما از نوع متکی بر فناوری نو-دانگ و اسکاد، فاصله دارد.
در بخش دیگر این گزارش آمده است که "بعید است ایران تا پیش از ۲۰۱۴ یا ۲۰۱۵ برای راه اندازی موشک‌هایی با سوخت مایع که قادر به رسیدن به اروپای غربی باشد اقدام کند."
به گزارش خبرآنلاین، این پیش بینی ها در حالی انجام می شود که ایران با اتکا به قدرت موشکی خود طی سال های اخیر اقدام مانورها هوایی و موشکی برای نشان دادن توان کشور در این بخش کرده است.
همچنین گفته می شود که موشک های شهاب ایران قابلیت هدف گیری تا خاک رژیم صهیونیستی را دارا هستند و اخیرا نیز یکی از مقام های نظامی ایران از توان موشک های قاره پیمای کشور سخن گفت. در همین ارتباط مقام های نظامی ایالات متحده امریکا نیز با ابراز نگرانی از توان موشکی ایران همواره تلاش داردند هزینه های جنگ دیگری در منطقه و بویژه با ایران را گوشزد کنند. پنتاگون در ماه آوریل هشدار داده بود که این امکان وجود دارد که ایالات متحده تا پنج سال دیگر در تیررس موشک های بالستیک ایران قرار بگیرد.
در این گزارش آمده که ایران با کمک خارجی کافی احتمالا می تواند تا سال ۲۰۱۵ میلادی یک موشک قاره پیما با توانایی رسیدن به ایالات متحده را تولید و آزمایش کند.
علی رغم تمامی این گمانه زنی ها و ادعاها ایران تاکید دارد برنامه موشکی اش جنبه دفاعی و بازدارنده دارد.

” یک کارشناس ارشد روس پيش بيني کرد که تهران به زودي موشک‌هاي شهاب 5 و شهاب 6 را توليد مي کند. «ولاديمير يفسيوف» مدعي شد که کره شمالي اين موشک را با همکاري ايران ساخته است “

در حال تبدیل به یکی از ابرقدرت های این صنعت است.

به گزارش خبرنگار جهان نیوز: در حالی که موشک شهاب سه با ارتقای برد آن توسط صنایع موشک سازی کشور ترس و واهمه بسیاری را در میان سران رژیم صهیونیستی به وجود آورده است یک کارشناس ارشد روس پيش بيني کرد که تهران به زودي موشک‌هاي شهاب 5 و شهاب 6 را توليد مي کند. «ولاديمير يفسيوف» مدعي شد که کره شمالي اين موشک را با همکاري ايران ساخته است.

اما خبر مهم تر اینکه تکنولوژی ساخت موشک قاره پیما که در حال حاضر تنها در دست چند ابرقدرت جهان قرار داد با تلاش دانشمندان ایرانی به زودی جمهوری اسلامی ایران نیز در زمره کشورهای دارنده این فناوری بسیار پیشرفته قرار گرفته و موشک های قاره پیمای بومی خواهد ساخت.

خبرگزاري رويترز در خبري با استناد به گزارش غير محرمانه وزارت دفاع آمريكا درباره توانايي نظامي ايران كه به كنگره ارسال شده نوشت: ايران ممكن است تا سال 2015 قادر باشد موشكي را بسازد كه آمريكا را مورد هدف قرار دهد.
رويترز كه به نسخه‌اي از اين گزارش دست پيدا كرده است در ادامه با استناد به اين گزارش نوشت: با كمك‌هاي خارجي، ايران احتمالا تا سال 2015 مي‌تواند موشك بالستيك بين‌ قاره‌اي را توسعه و آزمايش كند كه قادر است آمريكا را هدف بگيرد.
اين گزارش ادامه داد: برنامه هسته‌اي ايران و تمايل اين كشور براي باز گذاشتن احتمال توسعه تسليحات اتمي بخش مركزي راهبردهاي بازدارنده آمريكا است.
آمريكا همواره در تلاش است با طرح موضوعاتي، پروژه ايران هراسي را در جهان به پيش ببرد. اين كشور با طرح ادعاهايي درباره برنامه صلح‌آميز هسته‌اي ايران تلاش دارد كه برنامه هسته‌اي تهران را با اهداف نظامي جلوه دهد، هر چند كه تا كنون هيچگونه مدركي درباره اين ادعاي خود مطرح نكرده است.

ایران همچنین مشغول مطالعه و تولید نوع جدیدی از موشک های کلاس شهاب است که شهاب 6 نام دارد. این موشک در صورت تولید یک موشک بالستیک قاره پیما با برد بیش از 6200 مایل (9920 کیلو متر) است و قادر خواهد بود حتی مناطقی از خاک ایالات متحده را هدف قرار دهد.
در جریان جنگ 33 روزه لبنان در اوت 2006 توان موشکی و سیستم فرماندهی و کنترل ایران به خوبی مورد آزمایش قرار گرفت، هنگامی که در این جنگ نیابتی حزب الله لبنان با کمک ایران توانست علیرغم حملات سهمگین ارتش اسراییل به جنوب لبنان قابلیت هدف قرار دادن شهرهای اسراییل با موشک های خود را تا پایان جنگ حفظ کند.

بر اساس برخی از ارزیابی کارشناسان “شهاب-۴″ دارای مشخصات فنی ذیل است:

طول:۲۵ متر،

قطر:۱,۳ متر،

وزن استارت: ۲۲ هزار کیلوگرم،

نیروی پرتاب آن تقریبا برابر ۲۶ هزار کیلوگرم

و زمان کار موتور آن -۲۹۳ ثانیه است.

اطلاعات تهران درباره برنامه “شهاب-۴″ ضد و نقیض است. همانطور که قبلا اشاره شد در اکتبر سال ۲۰۰۳ ایران ادعا کرد که این کشور برنامه “شهاب-۴″ خود را متوقف می سازد که دلیل این امر واکنش شدید جامعه بین المللی به برد این موشک هاست که در حدود ۲۲۰۰-۳۰۰۰ کیلومتر اعلام شده است.

ناظران تاکید می کنند که ایران ممکن است به خاطر امکان دشواری هایی در اوضاع جهانی در تصمیم خود در خصوص “شهاب-۴″ تجدید نظر کرده باشد.

اما بعد از آن اعلام شده که موشک شهاب-۴″ می تواند بعنوان موشک ماهواره بر مورد استفاده قرار گیرد.

بر اساس برخی از اطلاعات تایید نشده از منابعی در شورای م ل ی مقاومت ایران  ” N C R I”(اپ و ز ی س ی و ن جمهوری اسلامی) ایران برای اولین بار موشک “شهاب-۴″ را روز ۱۷ اوت سال ۲۰۰۴ پرتاب کرده است.

ماه مه سال ۲۰۰۵- “علی شمخانی” وزیر دفاع وقت ایران از  تولید و تکامل موفقیت آمیز “موتور دوبل” (twin engine) خبر داد.

برداشت ناظران از این موتور موشکی دومرحله ای است که در هر مرحله موتور جداگانه ای که با سوخت جامد کار می کند، قرار دارد.

اطلاعات اولیه در مورد اینکه این نمونه مدرنیزه شده “شهاب-۳″ است تکذیب شد. اما منابع ایرانی در مورد ادعای خود در خصوص موتور جدید توضیحی ندادند به همین خاطر در حال حاضر به سختی می توان گفت که این موتور در کل تولید شده و یا در “شهاب-۴″ و یا “شهاب-۵″ مورد استفاده قرار گرفته یا خیر.

“مصطفی محمد نجار” وزیر دفاع ایران طی یکی از مصاحبه های مطبوعاتی خود در سال ۲۰۰۶ اعلام کرد که طراحان ایران در “مرحله تحقیقاتی، اتمام و ساخت “شهاب-۴″ ” قرار دارند.

بر اساس گزارش رسانه های گروهی آلمانی، ایران با موفقیت اجرای برنامه “شهاب-۴″ را پیش می برد. در ماه فوریه سال ۲۰۰۶ خبرگزاری آلمان گزارش داد که نیروهای جاسوسی خارجی ادعا می کند که روز ۱۷ ژانویه سال ۲۰۰۶ ایران با موفقیت موشک “شهاب-۴″ را با برد ۲۲۰۰ کیلومتر آزمایش کرده است.

چند روز بعد فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران خبر این پرتاب های آزمایشی را از طریق تلویزیون اعلام کرد. به غیر از این بنا بر برخی از گزارشات موجود آزمایش این موشک بعد از جدا شدن موفقیت آمیز کلاهک از آن متوقف شده است.

در سال ۲۰۰۸ رسانه های گروهی جهان خبر دو پرتاب موشکی زیر مداری ایران را منتشر نمودند.

روز ۴ فوریه آزمایش موشک “کاوشگر-۱″ انجام شد.

روز ۲۶ نوامبر نیز رسانه های گروهی جهان خبری منتشر کردند مبنی بر آنکه ایران پرتاب موشک “کاوشگر-۲″ را به فضا انجام داده است. بر اساس این گزارشات هر دو موشک  به ارتفاع ۲۰۰-۲۵۰ کیلومتری رسیده و ۴۰ دقیقه بعد کلاهک های آنها با کمک چتر به زمین بازگشتند.

اما برخی از کارشناسان معتقدند که ایرانی ها توانستند که ماکت ماهواره ای را به مدار نزدیک زمین برسانند. بعبارت دیگر این ماهواره بدون تجهیزات ویژه بوده و فقط قادر به  انتقال سیگنال های رادیویی به زمین است.

۲ دسامبر سال ۲۰۰۸- “محمد ابراهیمی” معاون مدیر سازمان هوا-فضای ایران اعلام کرد:

به زودی ما قصد داریم که حیواناتی را با موشک های “کاوشگر-۳″ و “کاوشگر-۴″ به فضا پرتاب کنیم. این مسئله راه را برای پروازهای سرنشین دار همواره خواهد کرد.

بر اساس برخی از گزارشات موجود احتمال داده می شود که این موشک ها مدل مدرنیزه شده “شهاب-۳ S ” ( ممکن است که اندکس S به معنای satellite باشد) هستند اگرچه امکان دارد در اینجا از موشک “شهاب-۴″ نیز استفاده شده باشد.

اما به احتمال قوی شهاب-۳ S ” همان موشکی است که در پروازهای ۴ فوریه و ۲۶ نوامبر سال جاری تحت عنوان “کاوشگر-۱″ و “کاوشگر-۲″ به سوی مدار نزدیک پرواز کرده است.

بر اساس گزارش نیروهای جاسوسی اسراییلی : ایران تلاش برای تولد “شهاب-۵″ و “شهاب-۶″ با برد به ترتیب ۳۰۰۰ و ۵۰۰۰ کیلومتر را رها نکرده است.

برخی از کارشناسان نظامی معتقدند که “شهاب-۵″ در اصل موشکی بالدار است که برد آن ۳۰۰۰ کیلومتر بوده و در چارچوب برنامه موشکی “شهاب” ایجاد شده اما وجه مشترک زیادی با کلیه “شهاب ها” و یا “تام هاوک” های آمریکایی ندارد.

بر اساس دیگر اطلاعات “شهاب-۵″ مدل تکمیل شده “شهاب-۴″ است.

پروژه موشکی “شهاب-۵″ (مدل غیر بالدار) و “شهاب-۶″ بر اساس موشک های Taep О-dong-2 کره شمالی می باشند.

مشابه ایرانی احتمالا سه مرحله ای خواهد بود. ضمنا موتور مراحل اول و دوم باید با سوخت مایع و موتور مرحله سوم با سوخت جامد کار خواهد کرد.

بدون تردید اگر ایران بتواند موشک “شهاب-۶″ را تولید کند به جمع کشورهایی وارد خواهد شد که دارای موشک های بالستیکی قاره پیما هستند

و این امر موجب می شود که جمهوری اسلامی ایران به یک ابرقدرت موشکی مبدل گردد.

اما باید تاکید کرد که هم رسانه های گروهی اسراییل و هم منابع رسمی این کشور اغلب در تلاش های ایران در جهت ایجاد توان موشکی-هسته ای و هم در توانایی های جمهوری اسلامی در روند اجرای برنامه های مذکور مبالغه می کنند.

از یک سوی نگرانی اسراییل کاملا قابل درک است و از سوی دیگر این مسئله مانع ارزیابی عینی اوضاع شده و آنرا به مخاطره می اندازد.

به غیر از این خود مقامات ایرانی تلاش می کند که پشت ابر تبلیغات پیشرفت های موشکی-هسته ای خود را بزرگتر جلوه دهند و یا برعکس آنها را در هاله ای از ابهام قرار دهند.

به همین خاطر امروز به دشواری می توان گفت که “شهاب-۵″ (هم نمونه عادی و هم نمونه بالدار آن) و “شهاب-۶″ آزمایش و تولید شده اند

چرا که تا کنون اطلاعات مستند اندکی درباره طرح “شهاب-۵″ و کمتر از آن در باره “شهاب-۶″ وجود دارد

شهاب 5:

موشک معمولی غیر بالدار “شهاب-۵″ موشکی سه مرحله ای است که دارای شش موتور است:

مرحله اول چهارموتور، و هر کدام از مراحل بعد یک موتور؛

طول- ۳۲ متر؛

قطر-۲,۲ متر؛

وزن پرتاب- ۸۰-۸۵ تن؛

برد پرتاب بین ۴۰۰۰ تا ۴۳۰۰ کیلومتر؛

وزن کلاهک ها از ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم،

توان موتورهای رانشی تقریبا در حدود ۳۱۲۶۰ کیلوگرم

و مرحله فعال پروازی (زمان کار موتورها) ۳۳۰ ثانیه است.

شهاب شش:

ایران همچنین مشغول تولید نوع جدیدی از موشک های قاره پیما است که شهاب 6 نام دارد .
شهاب 6 یک موشک قاره پیما از نوع بالستیک با سوخت ترکیبی 3 مرحله ای جامد ، با قابلیت حمل کلاهک اتمی بوده و رادار گریز مطلق است که غیر قابل رهگیری توسط سپر های موشکی ابداعی در جهان است که (سرگی لاوروف)فرماندهی یگان های پدافند عملیات موشکی نیروی هوایی روسیه هم این مطلب را تایید کرده است و شهاب 6 با برد بیش از 6280 مایل(بیش از9000 کیلومتر) قادر است مناطقی از خاک غربی ایالات متحده امریکا و سواحل شرقی اقیانوس آرام را هدف حملات دور برد خود قرار دهد .

تحلیلگران احتمال می دهند که “شهاب-۶″ موشکی دو یا سه مرحله ای است که موتورهای آن با سوخت مایع و جامد کار می کنند.

در موشک “شهاب-۶″ اکثرا از همان سیستم هایی استفاده شده که در موشک های “شهاب-۵″ غیر بالدار. اما کاهش وزن موشک و کلاهک های آن باعث افزایش برد آن تقریبا تا ۶۰۰۰  کیلومتر شده است.

به اعتقاد کارشناسان موشک “شهاب-۶″ برای آن در نظر گرفته شده که یک کلاهک منولیتی (یک پارچه) به وزن احتمالی ۵۰۰-۱۰۰۰ کیلوگرمی را حمل کند.

اما بر اساس برخی از اطلاعات موجود موشک “شهاب-۶″ دارای انحراف احتمالی مدور محسوس بوده که در اثر آن دقت آن در زمینه انهدام اهداف دقیق کم بوده و به همین خاطر بهترین مورد استفاده “شهاب-۶″  می تواند در مساحت های بزرگ پیش از هر چیز در مناطق مسکونی باشد.

این مسئله اجازه می دهد که به جرات بگوییم که “شهاب-۶″ سلاحی جهت تحریک سیاسی است و نه دارای ابعاد نظامی.

اگرچه برنامه “شهاب” به احتمال قوی اولویت صنایع موشک سازی ایران محسوب می شود اما در خارج از چارچوب آن امور مربوط به تجهیز کشور به موشک های دیگر نیز انجام می شود.

بعنوان مثال “اوزی روبین” کارشناس موشکی اسراییل ادعا می کند که ایران ۱۸ سکوی سیار “بی ام ۲۵″ از کره شمالی خریداری کرده است (با مدل آتشبارهای موشکی روسی اشتباه نشود) این مجموعه موشکی به دو صورت تولید می شوند با برد ۲۵۰۰ و ۳۵۰۰ کیلومتری (اما دیگر منابع تایید کننده این مسئله وجود ندارد).

به غیر از این اوزی روبین معتقد است که ایرانی های از طریق قاچاق چند فروند موشک بالدار Kh-55شوروی سابق را از اوکراین خریداری کردند

که وارد تسلیحات ارتش جمهوری اسلامی نشده اما به احتمال قوی بعنوان پایه ای برای کپی برداری و شبیه سازی نمونه های داخلی مورد استفاده قرار گرفته است.

اینجا باید تاکید کرد که ایران این موشک را از اوکراین رسما خریداری کرده است (این کار کییف با واکنش منفی واشنگتن مواجه شد). موشک های Kh-55 توسط ایرانی ها بعنوان موشک هدف و همچنین هواپیماهای بدون سرنشین مافوق صوت مورد استفاده قرار می گیرد.

بدین ترتیب در حال حاضر ایران به موشک هایی با برد تا ۲۰۰۰-۲۳۰۰ کیلومتر و توان واقعی برای ایجاد موشک های حامل (ماهواره بر) که بتواند شعاع تا ۶ هزار کیلومتر را تحت پوشش قرار دهد، دست یافته است.

اخیرا گزارشاتی بر اساس تصاویر ماهواره جاسوسی QuickBird منتشر شد.

به گفته کارشناسان انستیتوی پلی تکنیک ماساچوست و کارگروه Science, Technology and Global Security که زیر نظر همین انستیتو مشغول کار هستند، دراین تصاویر ساختمان های مونتاژ- آزمایش و تاسیسات خدمات رسانی فنی به موشکهای بالستیکی دور برد ثبت شده اند.

یک سری تاسیسات واقع در ۲۳۰ کیلومتری جنوب غربی تهران بعبارت دیگر در مرکز کشور واقع شده اند.

یک میدان تیر اصلی دیگر نیروهای موشکی ایران نیز در نزدیک اصفهان واقع شده است (بعبارت دیگر این هم در مرکز ایران است).

به غیر از این سند دیگری وجود ندارد دال بر اینکه حکومت ایران رسما خبر مسدود سازی آب های تنگه هرمز و یا اقیانوس هند را به خاطر پرتاب موشکی در این محوطه اعلام کرده باشد. اگرچه اینجا باید تاکید کرد که طی چندسال اخیر در جریان مانورهای بی شمار نیروی دریایی ایران، مقامات جمهوری اسلامی بخش های معینی از آب های تنگه هرمز و دریای عربی را مسدود ساخته بودند.

فقط یک جمله کافی است که پرتاب ماهواره به مدار گامی بسیار مهم در جهت ایجاد موشک های استراتژیکی است.

بعنوان مثال مرکز فرماندهی موشکی که به طور مستقیم تحت فرماندهی کل قوا یعنی رهبر انقلاب اسلامی ایران اداره می شود از پنج گردان موشکی تشکیل شده است:

نکته قابل توجه آنست که کلیه نیروهای موشکی سیار هستند. بعبارت دیگر در بخش اعظم خاک جمهوری اسلامی از شمال غرب، غرب و جنوب غرب، از کردستان (ایران) تا تنگه هرمز مناطق استقرار پایگاه های فنی با انبارهایی سوختی و سوخت های موشکی و زیرساخت ها و سیستم های توسعه یافته ارتباطاتی میان آنها برپا شده است.

مجموعه های موشکی که در کشیک نظامی قرار دارند دائما میان مناطق در حال حرکت هستند و محل استقرار خود را تغییر می دهند.

این سکوهای سیار به شکل ماشین های باری معمولی استتار شده و همچنین دو تا سه دستگاه خودرو دیگر هر کدام حامل دو موشک آنها را همراهی می کنند.

بعبارت دیگر مهمات هر کدام از این سکوهای سیار پنج موشک است. موشک هایی که با سوخت مایع کار می کنند در نزدیک خودروهای سوختگیری حرکت می کنند.

لازم است که تاکید شود که طراحان و مهندسین موشک ساز ایرانی توانسته اند به موفقیت های بزرگی در مدرنیزاسیون موشک های تاکتیکی -عملیاتی “فاتح -۱۱۰″ (برد موثر آنها ۲۱۰ کیلومتر است) دست یابند.

آنها این موشک کلاس “زمین-زمین” را برای استارت از سکوهای مجموعه های موشکی مدل “اس-۷۵″ روسی متحول ساخته اند.

به غیر از نیروهای موشکی که تحت فرمان مستقیم فرماندهی کل قوای ایران عمل می کنند واحد های موشکی دیگری در نیروهای مسلح جمهوری اسلامی نیز وجود دارد که در ارتش(شش گردان) و در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (هشت گردان) مستقر شده اند.

بدین ترتیب کوتاه ترین تحلیل از اوضاع در صنایع موشک سازی ایران و در نیروهای موشکی این کشور نشاندهنده آنست که تهران توانسته که زرادخانه متنوع و گسترده ای تاکتیکی، موشک های تاکتیکی-عملیاتی و از همه مهمتر موشک های بالستیکی میانبرد را تشکیل دهد.

امروزه موشک های ایرانی به مقامات لشکری – سیاسی کشور اجازه می دهند که منطقه خاور نزدیک و میانه از جمله اسراییل و همچنین کشورهای آسیای میانه را تحت کنترل خود در آورند.

در ضمن نیروهای موشکی ایران تهدیدی معین برای نیروهای مسلح آمریکا و متفقین آنها در عراق و افغانستان محسوب می شوند.

بعلاوه آنها قادر به کنترل نه تنها پایگاه های نظامی منطقه، بلکه مراکز صنعتی و پیش از هر چیز زیرساخت های نفت و گازی هستند.

ظرفیت صنایع موشک سازی در ایران به اندازه کافی بالاست. پرتاب های موشکی به مدار نزدیک زمین و امکان در مدار قرار دادن دستگاه های کوچک مانند ماهواره ها گواه آنست. کاملا احتمال دارد که با چنین روندی جمهوری اسلامی ایران در زمینه صنایع موشکی طی پنج-ده سال آینده بتواند ابتدا صاحب موشک های بالستیکی میانبرد شوند که از لحاظ امکانات شبیه به موشک های قاره پیمای بالستیکی باشند و سپس به خود این موشک های قاره پیمای بالستیکی دست یابند.

در حال حاضر توان نیروهای موشکی ایران به کلاهک های معمولی محدود شده اما ایجاد پایه های قوی در طرح های علمی-عملی و سازه ای-آموزشی در صنایع موشک سازی (در وحله اول طرح “شهاب”) به ایران اجازه می دهد که در آینده نزدیک دو برنامه یعنی هسته ای و موشکی را با یکدیگر مرتبط ساخته و وظیفه اصلی یعنی تبدیل ایران به ابرقدرت موشکی-هسته ای را به تحقق برساند.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390ساعت 14:14  توسط m.a  |